Alle berichten van Tonnie

400 km brevet vanuit Amsterdam.

Dit is mijn derde kwalificatie brevet richting PBP-2019. De start is vanaf Madmen Bicycle Cafe. Een erg leuke fietszaak. Om drie uur de boot genomen vanaf Texel. Wij staan namelijk twee weekjes op de camping. Vervolgens vanaf Den Helder naar Amsterdam CS met de trein gereisd. Rond een uur of zes aangekomen op het station. Vanaf CS naar de start was ongeveer 25 minuten fietsen.

Wederom een zeer grote opkomst. We zijn zaterdag om 20:00u gestart met ruim honderd deelnemers. De vooruitzichten qua weer waren erg goed. Een niet al te sterke wind (3 á 4) uit het oosten. Temperatuur in de middag rond de 22 °C en ’s nachts niet lager als 8 °C. Dus zonnebrand creme mee en warme kleding voor de nacht.
De eerste controle is in Enkhuizen. Het gaat in een lekker tempo. Wel enorm veel muggen. Dus het colletje over mijn mond gedaan. Want één mug is al genoeg voor een vegetariër. 🙂 De controle is in een cafe wat er niet echt op had gerekend. Plots 20 wielrenners op rij voor de bar rond elf uur vragend om een stempel. Dat gaf wat vreemde reacties van de stamgasten. Maar nadat ik de stempel had gekregen ben ik door gefietst naar Den Helder.
Tijdens dit gedeelte is de wind schuin van achteren. Dus dat is wel prettig. In Den Helder de tweede controle bij McDonald’s. Die waren dicht en je kon alleen via de drive-in wat bestellen. Ook dat was een vreemde situatie voor de man achter het loket, zoveel wielrenners. Na mijn bestelling in ontvangst genomen te hebben, heb ik deze buiten moeten nuttigen. Ondertussen de warme kleren aan trekken, sms-en en wat eten en drinken. Ook de dikke handschoenen kwamen tevoorschijn, want die waren el nodig.
Volgende controle is in Velzen. Alles ging lekker totdat ik een harde tik hoorde. Ja hoor, spaak gebroken in mijn voorwiel. Even stoppen en de schade bekeken. Helaas geen reserve spaken bij me. Oude spaak eruit, rem los en het wiel enigszins gericht. Voor zo goed als het kon. Want er bleef toch wel een slag inzitten. Een aantal van de voorbijkomende randonneurs vroeg of alles okay was. Duim omhoog 🙂 Na de provisorische reparatie rustig verder naar de volgende controle. Heel mooi fietsen zo in de duinen langs de kust. In Velzen niet kunnen stempelen zo midden in de nacht. Er was niets meer open. Maar een foto van het pond is voldoende ter controle.
Volgende controle is op het uiterste puntje van Zuid-Holland, namelijk ’s Gravenzande. Dit stuk was wederom voornamelijk door de duinen. Heel erg mooi en rustgevend fietsen. Zo rond een uur of zes á zeven ’s ochtends slaat de vermoeidheid toe. Ik heb echter geen power-nap gedaan. Nadat ik in een tankstation twee koppen (warme!) thee en een sandwich ophad was mijn vermoeidheid ver te zoeken. Weer verder fietsen naar de volgende controle. In “Het Pannekoekenhuis” nog wat thee en cola gedronken. Oh ja; ook nog een stukje appeltaart.
Ondertussen was het al lekker warm, dus de warme kleren konden uit. En lekker in het kort verder naar Breukelen. Rond Rotterdam mijn zus getroffen en even pauze gehouden. Daarna verder naar de volgende stempel. Dat was het Hotel Breukelen. Een stempel ? Nee, daar weet ik niets van. Vertelde de dame achter de balie me. Oh jawel hoor, zei de dame naast haar. Ze komen al de hele dag langs. De stempel ligt in de la. Dus na deze stempel op naar het Madmen Bicycle Cafe in Amsterdam. De laatste 23 kilometers. Het was een recht stuk omhoog met, helaas, tegenwind. Maar gewoon door trappen, dan komt ook hier weer een eind aan.

Zondagochtend na ruim 21u fietsen kwam ik aan bij het Cafe. Voldaan over het verloop van deze mooie tocht. Wel een beetje moe. Nu nog even naar het station fietsen om met de trein weer terug te gaan naar Texel. Rond halfnegen was ik weer terug op de camping. Eerst lekker douchen en nog wat eten en drinken. Al vrij snel naar bed gegaan en ik was zo vertrokken. Dank aan de organisatie voor dit mooie brevet.

PAFF-0151 en PAFF-0152 geactiveerd.

Sinds 1 april zijn er 25 nieuwe PAFF’s. En omdat het mooi weer zou worden, ben ik er maar op uitgetrokken om beide te activeren.

Het was eigenlijk maar een erg frisse dag. Dit in tegenstelling tot wat de voorspellingen waren. In de ochtend was het ca. 8 ºC en later in de middag ca. 13 ºC. Ik had misschien beter wat handschoentjes mee kunnen nemen. De condities waren erg wisselend. Soms was er niemand die terug kwam op mijn CQ. En bleef ik maar minuten lang roepen. Terwijl ik ’s middags een kleine pile-up had op PAFF-0152. Ik heb zelfs nog twee amerikanen gewerkt. Verder nog een aantal P2P en SOTA stations gewerkt. Jammer dat er een aantal stations blijven roepen, terwijl ze mij duidelijk niet kunnen horen. Dat zorgt af en toe voor erg veel verwarring. Ze roepen eigenlijk alleen maar vanwege de cluster meldingen. 
Al met al uiteindelijk weer twee (nieuwe) PAFF’s geactiveerd met goed resultaat. In totaal iets meer als 100 verbindingen gemaakt in CW met QRP.

Weer een filmpje voor de liefhebber:

300 km brevet vanuit Boekelo.

Pfff wat was dit een zware tocht. Niet vanwege de afstand, maar vanwege de weersomstandigheden. Zon, regen, hagel en windkracht 7 á 8 op de Knardijk.

Zaterdag om 09:00u zijn we met iets meer als 100 deelnemers begonnen aan dit brevet, ondanks de weersvoorspellingen. Die waren niet al te best. Na lang twijfelen toch maar ingeschreven. Want Parijs wacht op niemand. De voorspellingen waren; windkracht 5 WZW, neerslag ca. 10 mm en temperatuur tussen de 6 en 12 °C. Er was één geluk, dat we op de heenweg wind tegen hebben en op de terugweg wind mee. Dan kan je nog een beetje goedmaken. Mits de wind niet gaat liggen. Wat ’s avonds vaak gebeurt in Nederland.

Het eerste halfuur in een groepje meegereden. Maar dat was niet mijn tempo. Dus al snel alleen tegen de wind in fietsen. De snelheid was niet al te hoog. De temperatuur was wel aangenaam. De eerste controle was op 123 km. Het had wel wat voeten in aarde, om daar te komen. Het eerste gedeelte tot ongeveer halftwee was droog. Maar toen kwamen de eerste druppels. Rond drie uur kwam het even met bakken uit de lucht. Dus toch maar de regenkleding aangedaan. Onderweg veel lekke banden. Ik ben er gelukkig wederom van gespaard gebleven. Al ruim drie jaar. Het geheim “anti platt”.
Rond halfvier kwam ik op de Knardijk. Daar werd ik echt van mijn fiets geblazen. Open vlakte en windkracht 6. Ik kon niet meer fietsen. En belande in het gras. Voor me waren twee randonneurs ook al aan het wandelen met de fiets. En de fiets waaide bijna uit je handen. Dat werkte als een zeil. Het was eigenlijk onbegonnen werk. En ook een beetje gevaarlijk. Ik stond tot twee keer op het punt om te draaien. Na een kwartiertje op de dijk gewandeld te hebben kwam ik onder aan de dijk terecht en had daardoor wat meer bescherming.
Bij de controlepost op 123 km aangekomen na ruim 7 uur. Veel te veel tijd verloren door die krachtige wind. Soms reed ik slechts 8 km/u. Op deze controlepost wat gegeten en gedronken. Daarna met drie man verder gereden. Gedeelde smart is halve smart, zullen we maar zeggen. Na een uurtje kregen we eindelijk wind in de rug. Dat was waar we de hele dag al naar uit hadden gekeken. Heerlijk. De snelheid ging lekker omhoog. Daarna bij elke controlepost lekker wat gegeten en gedronken.
Later op de avond ging de wind helaas wat liggen. Onderweg nog een randonneur “opgepikt” die er doorheen zat. Zo zijn we met zijn vieren verder gereden. Rond halftwee ’s nachts waren we weer terug in Boekelo.

Zondagochtend na ruim 16u fietsen kwam ik aan bij finish. Voldaan over het verloop van de tocht. Wel moe, maar niet te moe om nog met de auto naar huis te rijden. Om halfvijf ’s ochtends naar bed gegaan en goed geslapen. Zondag de fiets gepoetst en rustig aan gedaan. Veel drinken en voldoende eten om weer te herstellen.

Op naar het 600 km brevet voor de kwalificatie van PBP-2019.

200 km brevet vanuit Herentals (Be).

Om 08:00u vertrokken met een 84 deelnemers. Weer een grote groep. Waarschijnlijk ook mede door het mooie weer. De voorspellingen waren; droog, temperaturen van maximaal 12 graden en een windkracht 3 vanuit het oosten. Dus op de heenweg windje tegen en op de terugweg windje mee. Dat is altijd een mooi scenario.
Vanaf de start een halfuurtje in een groepje meegereden, maar daarna alleen gereden. Lekker op mijn eigen tempo. De route was eigenlijk simpel. 100 km heen naar het restaurant “De Verborge Uul” net over de grens van Nederland. Na het halen van de stempel weer terug naar de start met een lekker windje mee. Dat zorgde voor een iets hogere snelheid.
Een groot gedeelte van de route ging over zogenaamde fietssnelwegen. Dat is een fietspad met asfalt en vrij weinig kruisingen. Je kan dus lekker doorrijden.

Na 9:45u en 206 km op de teller, kwam ik aan bij finish. Voldaan over het verloop van de tocht. Daarna met de auto naar huis.

Bedankt voor de organisatie. Tot de volgende keer.

PACC 2019.

09/10 februari.

De PACC contest is een jaarlijkse contesten waarin de rest van de wereld PA-stations moeten werken. Het doel is om via de radio, binnen 24 uur tijd, zoveel mogelijk verbindingen te maken met zoveel mogelijk radioamateurs in zoveel mogelijk landen. Het puntentotaal wordt bepaald door het aantal verbindingen x het aantal landen.

Dit weekend heb ik meegedaan aan deze contest. In de klasse QRP, dat is slechts 5 Watt. Antenne die ik gebruik is een HyEndFed 8 band antenne. Lengte ca. 40 meter en te gebruiken van 160 t/m 10 meter. Ik wil graag mijn eerste plaats van de twee vorige jaren verdedigen. Om 13:00u lokale tijd ben ik begonnen. Het aanbod was erg matig. Maar de aanhouder wint. Rond zes uur even wat gaan eten en daarna weer verder. Van 19:00u tot 23:00u is er altijd de RSGB 160 meter contest. Mooi voor wat extra punten. Rond 01:00u ben ik gestopt omdat er weinig aanbod was. Even wat nachtrust en om 07:30u ben ik weer verder gegaan. In de ochtend zelfs K1ZZ op 160 meter gewerkt. Een nieuw DXCC op deze band. Daarna tot 13:00u verder gegaan met 80/40/20 en een handjevol op 15/10 meter.

Het uiteindelijke resultaat was 538 verbindingen en een score van 55650 punten. Vorig jaar ben ik eerste geworden in deze QRP klasse met ( iets ) minder punten.  Afwachten wat de resultaten van andere stations zijn. Dat duurt meestal een paar maanden.